Reč prilikom otvaranja Gerine retrospektivne izložbe u Francuskom kulturnom centru

Dušan Gerzić je slikar čija zaostavština broji oko 150 slika i 500 crteža. Bio je di-džej u klubovima “Akademija” i “Zvezda”, saradnik Studija B, grafički dizajner i fotograf. Sarađivao je sa grupama Električni orgazam, Haustor, Idoli, Ekatarina Velika… Njegova biografija i fragmenti njegovog donedavno rasutog dela, već sami pokrivaju ono što danas nazivamo beogradskom scenom osamdesetih godina. Nijedan umetnik te scene nije, još za života, postao mit urbane kulture. Harizma, bunt, neshvaćenost, nesmirenost, oslobođeni i često neusmereni slikarski talenat, čine da danas kažemo da se jedino mit o Dušanu Gerziću, beogradskom umetniku, može meriti sa mitom umetnika poput Jean Michel Basquiata ili Keith Haringa. Možda se rasutost njegovog življenja i rada danas mogu konačno sabrati, zahvaljujući ovoj izložbi u Francuskom kulturnom centru koju mi je čast da otvorim. Možda će nam ona konačno stvoriti jedinstvenu predstavu o slikaru Dušanu Gerziću. Njegovo delo odlikuju najvažnije karakterološke odrednice postmoderne: od samoće i progonstva do ekstremnog, životnog i umetničkog nomadizma – nesmirenost i slikarska iskrenost su mu omogućile da, umesto mode i trendomanije, sledi isključivo unutrašnje osećajne i sopstvene moralne zakone. U tome je i najveća vrednost njegovog umetničkog stava. Naglašeno ekspresivni, izuzetni crteži i slike, od danas nisu više samo intimne beleške umetnika koji stalno sumnja u sebe – oni su danas artefakti jednog izgubljenog vremena, konačno prispeli u istoriju umetnosti.

Lidija Merenik
26. april 2004, Beograd