BRZINA, OSAMDESETE, GERA

Tužno je kada priča počinje od kraja. To je, naravno, sasvim moguće u književnosti, ali ovo nije književnost - ovo je pokušaj da se u značenjima reči zaustave odsjaji jedne jedinstvene ličnosti, Dušana Gerzića, slikara, čoveka, živog fragmenta Beograda, koji je godine provodio na trotoarima drugih, dalekih gradova mnogo pre no što je reč "apatrid" postala popularna.
Gerino napuštanje Beograda, kao i odlazak još nekih ljudi sa kojima će se u Njujorku, ili Parizu, sretati i družiti, bilo je naprosto potreba da se uđe u širi i bogatiji ambijent - zlatno doba beogradske opuštenosti polako je nestajalo ali su još uvek samo retki mogli da osete nagoveštaj nesreće koja je nadolazila. Gera, dakle, nije otišao iz sumornog ambijenta poraženog Beograda, ali ga je taj ambijent, kao i sve naše ljude koji su već bili u svetu, pouzdano sustigao. Slike koje je radio - a samo su retke stigle do Beograda - nose jasan trag promene raspoloženja, nose nagoveštaje dubokog nespokojstva.

Beograd u koji se Gera vratio nije bio ni nalik onome iz kojega je otišao - promenila se atmosfera, promenili su se i ljudi; oni sa kojima je mogao da komunicira bili su malobrojni. U polju u kojem su sve igre postale za nekoliko oktava surovije, tek je trebalo uspostaviti kanale sa onim krugom vrlo mladih ljudi, koji nastaju na naličju revolveraških obračuna, u senci sveopšte jurnjave za novcem i pozicijama što se već na prvi pogled otkrivaju kao lažne. Povratničkom izložbom Gera je započeo upravo to - započeo je izvesno premošćenje prema onima koji će tek biti zdrava i kreativna supstanca ovoga grada...

*****

Bilo bi suviše konvencionalno kada bismo rekli da iza Dušana Gerzića ostaje njegov opus. Svi su svesni da je iza njega moglo ostati i mnogo više slika i zapisa nego što je ostalo. Središte i težište njegovoga rada zapravo nikada i nije bilo u artefaktu. On je naprosto pripadao krugu ljudi, stvaralaca, koji su daleko veću pažnju usmeravali prema procesu, prema energiji nastajanja i trošenja rada, prema živoj komunikaciji. To - ta ravnodušnost prema konačnom "pakovanju" proizvoda - bilo je obeležje gotovo svih likovnih ili muzičkih umetnika tih godina, ali kod Dušana Gerzića to je bilo u znatno većoj meri no kod drugih. Stoga je rastanak s njim - rastanak s duhom umetnosti jednoga vremena i, šire, rastanak sa horizontom jedne dekade.

*
Mileta Prodanović, slikar i pisac (1998)