1. JEZIK (tongue, language, a-topija)

Ništa nije tako neizvesno kao slikarstvo nakon oslobađanja njegovog diskursa u doba postmoderne (beogradske 80e sa transavangardom, neoekspresionizmima, simulakrumskom figuracijom i urbanim paragrafitnim produkcijama). Ništa nije tako neizvesno poput želje za slikanjem tada (80ih), nakon metastaza, ekspanzija i hegemonija njenih entropijskih pikturalnih figura. On (Dušan Gera Gerzić) jeste bio gradski slikar iz epohe postmoderne, iz epohe poznog socijalizma i njegovih napuklina u čijim prorezima, zarezima, naborima je nastajala nova gradska kultura (brza, bolna, uživalačka i potrošačka).

--- to je mitska struktura 80ih ---

Slika je sudbina slikara, kao što je i anatomija sudbina žene/muškarca. Anatomija slikarstva dovedena je do očiglednosti. Razlaganje slike na odnos podloge (planova) i figura: konfigurisanja plesa figura kao znakova. Njegove (slikareve) ubrzane, deregulisane želje za slikanjem se pokazuju u svakoj slici. Želja u slici, želja u vrtlogu boje i namaza, nanosa, prekrivanja, maženja, uživanja do padanja u nesvest (jouissance), jecaja i trzaja glavom: … life is beach…. Nanošenje tragova aktuelnosti: od u-topičnog moderno, on (slikar), prešao je u ono a-topično samo-sada-sinhrono (postmoderno) kao hipotetičko, haptičko, haptičko kao vizuelno, vizuelno-medijsko, vizuelno kao pikturalno, znakovno, pisano (écriture), tekstualno kao telesno: “How, exactly, does my body feel pleasure?” (Kathy Acker).
Nanočenje tragova boje/gestova preko anatomskih oblina mesa slike ili konstruktivnog kostura slike otkriva kretanje slikarevog tela u svakoj slici… Njegove slike otkrivaju njega u pokretu, ubrzanju, pokretu… u svakoj slici u svakom detalju slike postoji pokret, trag pokreta, upis pokreta.


2. EGZISTENCIJA (pad, mimezis mimezisa, simulakrum)

Gubljenje oslonca, pad - upisivanju pada. Mučnina, nervozni gest, agresivnost i melanholija. Sve su to figure (razmaci materije slike i gesta slikara u odnosu na značenja slike) koje govore iz slike (govor slikom). Da li je reč o izrazu, otkrivenom, ispoljenom izrazu slikareve drame (nelagodnosti, pokreta, gesta, užasa, radosti, uživanja, iskupljenje, pad)?
Ne!, reč je o tome da se, za razliku od “klasičnog modernističkog” egzistencijalizma 50ih (enformel, apstraktni ekspresionizam) koji je uvek bio bihevioralni izraz (ekspresija) slikarevog unutrašnjeg (duševnog) stanja, drugi, asimetrični ili postmodenri egzsistencijalizam ukazuje kao
konstrukcija pikturalnih figura koje zastupaju i za slikara konstruišu njega kao subjekt i kao svet. Otkrivam taj obrt prolazeći kroz njegove slike. Podići telo, zamahnuti, travestirati gest, vratiti trag gesta telu i telo pokazati kao mimezis traga slikanog gesta.
Ući telom (body mind) u prebrisane tragove istorijskih slika, eklekticizam nespojivih svetova kontemplacije i deregulacije uživanja, buka, tišina… slika pokazuje svoju kožu. On (slikar) oseća svoju kožu, oseća kako ga koža pritiska, sputava, gura, zatvara i kako je probija, kako izlazi, kako pada i kako oseća telo koje slika sliku.
Njena koža je arbitrarna, artificijalna, otuđena, meka i tvrda
zarezana
travestirana
nanesena…
ona se ogleda u koži slikara i slikar je sve više mimezis, mimezis mimezisa, svojih slika, drugih slika, slika koji bruje oko njega kao što je priroda brujala oko starog Grka (parafraziram Rolanda Barthesa i njegovu zamisao brujanja jezika).
Nanošenje odslika egzistencije i odslikavanje egzistencije u slikaru, u njegovoj koži, opni, figuri u kretanju kroz tekstove slike između visoke (slikarstvo evropske istorije: vizantija, barok, marinizam, ekspresionizam) i popularne kulture (brujanje zvukova, podrhtavanje maski, figure poza, tarvestija i nespokojstvo, smirivanje, melanholija i erupcija gesta kao u svetlucanju ekrana pri gledanju video spota ili u ubrzanoj  kompjuterskoj igri poništavanja figur-ica). Između univerzalnog znaka (koana, vizanteme, aure) i između neponovljivog kritičnog bolnog znaka od sopstvenog tela  koje ne pripada nikom drugom do slikaru u njegovom odnosu,
odnosu koji je uvek seksualan (o seksualnosti slikarevog /Giorgioneovog/ gesta je pisao Marc Devade)
u odnosu
sa površinom slike
gde se odigrava ceo mogući svet
gde više i nema tela,
gde su  samo sabalsti, duhovi ili medijski simulakrumi
od
boje koja curi i razliva se
od figure do mrlje,
od mrlje do površine,
od površine
do mesa koje oseća
sebe, tebe i svet.
I to je priča, sažeta i dramatična priča o egzistencijalnosti (simulakrumima tela koje prikazuje sliku) u slikarstvu 80ih godina, a to je priča i o jednom,
baš tom, slikaru u velikom gradu, u svetu slika koje je u jednom trenutku osetio na svom telu, na svojoj opni i u svom pokretu…

Miško Šuvaković (2002)

***

Dušan Gerzić Gera je slikar urbanog pop tela. Nomadski je prelazio različite registre slikarstva, od psihodelije (Krst i materica, 1981) preko performansa slikanja po telu Inicijacije (1985) i travestitskih foto-performansa sa Draganom Papićem (1985-1986), odnosno, performansa slikanja po telu u njujorškom Tunnel Clubu, religioznih (Celestial Skies/Vrata raja, 1987) i fantastičnih slika (Metafizički sto, 1993). Gera je sudelovao na njujorškoj sceni Ist Vilidža od 1987. do 1990, a u Parizu je radio od 1991. do 1996.

Miško Šuvaković, 2011.

Istorija umetnosti u Srbiji, XX vek, 1. deo