Kako je svoj slikarski i crtački rad Dušan Gerzić počeo ranih osamdesetih godina, tadašnja strujanja u svetu umetnosti i kulture utisnula su se u njegov rad kao snažne inovacijske promene figurativne umetnosti. Njegov izražajni inventar unutar kompozicija pojačan je kao izlaganje inventara materije raznovrsnih sudara telesnosti, najčešće naspram paravanskih i zatečenih planova u okvirima pojedinih zavorenih celina. Ova odlika upućuje na svojevrsno i za mladog slikara izazovno, oslanjanje na okružujući prostor stvarane slike kao mesta susretanja pripovesti i imaginarne avanture. Tela koja u svojim anatomskim odlikama ogoljenosti sugerišu mitološku osnovu autorovog prepoznavanja odlikuju se, uprkos svojoj muskulatornoj masivnosti, postavkom zatečene i duboke samoće, oslonjene na koloristički razigran sastav svoga okruženja.

Tako se na platnima nalaze i arhitektonski odlomci u pozivanjima na tradicionalno nasleđe fresko slikarstva, delovi školskih umetničkih zadataka, kao što su mrtve prirode, ali i nepoznata, tek sugerisana ideja o svetu koji se nalazi iza zavese, pokazujući razrađenu i nipošto uprošćenu pojavu intenzivnog života koji se nalazi u stalnoj skrivenosti. Ti repertoarski sastojci na nekoliko slikanih kompozicija ne iscrpljuju se u stvarnosti lišenoj temelja. Sopstvenim izborom sastojaka Gera je instinktivno sklapao raznovrsne planove svojih slika postavivši se u načelo novog egzistencijalnog traganja - između mitova i sugerisanih pripovesti - koja su u raznim varijantama strujala u vreme povratka figurativnih sastojaka u novoj umetnosti tokom osamdesetih godina.

Prostor i figura, najčešće modifikovane apolonske muskulature, oslonjene i na ikonografiju tela blisku fantazijama Marvell stripa i ilustracije herojskih pripovesti, ujedno su i povratak smeštanju bića u tajnovitost izlomljenih prostora. Ma kako se bogati referentni okvir prostora, valerskih i kolorističkih akcenata materije u kojoj se uspravljene figure nalaze, neke i s dodacima oružja, njihova postavka je u svojstvima rastakanja i snoviđajne izmaglice. Mada Gera nije pribegavao slikarskim efektima rastvaranja obrisa materija koju je dočaravao, kontrasti svetlog/tamnog prenosili su golu prisutnost bica koja je u novim egzistencijalističkim suočenjima postmodernistickog informatičkog protoka pokazivala intenzitet svoje ućutanosti.

Figurativna tela Gerinih protagonista približena su sudbini izopštenosti jedne beketovske nadgradnje u kojoj postaju junaci, i to junaci prepušteni pustošnoj raskoši svojih kompozicionih raskršća. Upisana unutar vibrantnih poteza njegovih klizajućih linija anatomije, ta tela su svedoci prepuštenosti samima sebi - trajanju i trošenju koje je nametnuto civilizacijom, okolnostima, kratkotrajnim uživanjima, kao i događajima iz kojih potiču i u koje se iznova vraćaju. Na taj način uspeo je da pomiri reklamnu i dinamičnu sliku zahuktale civilizacije slikovitosti koja se u svojim apsurdima i manipulisanim realnostima nastanjuje nadohvat umetnikovog, slikarskog opita i načina opažanja. Pojedine Gerine slike pokazuju dosegnut i doprinos sigurnog pristupa i razrade, opravdanje načina gledanja koje slikovitost popularne kulture i tradicionalnu sliku prepuštaju istovetnim egzistencijalnim pitanjima i razrešenjima.

Nikola Šuica (1999)